به بهانه توسعه بخشی از اتوبان رشت – قزوین
تخریب هویت و تاریخ روستای گلسرک به چه قیمتی؟!

یادداشتی از : سجاد صولت شهرستانی

سالهاست که در پی تشدید مسافرت به استان گردشگر پذیر گیلان و سیل عظیم مسافرت ها از مسیر اتوبان و آزاد راه رشت به قزوین، ترافیک بسیار سنگینی در محدوده روستای گلسرک ایجاد می‌شود که البته در برخی از فصول و روزها امتداد آن از امامزاده هاشم تا شهر رشت است. لذا اداره راهداری گیلان از سال گذشته طی مناقصه ای و برای تعریض قسمتی از محدوده پلیس راه رشت تا امامزاده هاشم آنرا به پیمانکار بخش خصوصی واگذار کرده که متاسفانه به دلیل عدم تامین منابع مالی از سرعت و پیشرفت خوبی برخوردار نیست و شوربختانه این فراینده در چند پازل بصورت نصف و نیمه در حال اجرا میباشد و هم اکنون کار بجایی رسیده که با دستور اداره راهداری پیمانکار مصوف در اقدامی نامناسب و بدون بررسی دست به تخریب کوه زیبا ، تاریخی و میراثی شاه عباسی زد تا بدینوسیله راه را توسعه دهد؛ موضوعی که قطعا با چراغ سبز اداره راهداری گیلان و مسئولان رده بالا همراه است!

این تخریب و به ظاهر توسعه راه فقط تخریب کوه نیست؛ بلکه تخریب هزاران درخت از نوع کمیاب و در معرض انقراض از گونه های درختان هیرکانی میباشد که قطعا تبعات و آسیب های زیست محیطی فراوانی در پی خواهد داشت؛ لذا از آقای دکتر حق شناس به عنوان استاندار حامی محیط زیست و متعصب گیلان و آقای مهندس مردای به عنوان مدیرکل راهداری گیلان که بومی و اهل همین منطقه هستند تقاضا داریم با تشکیل فوری یک اتاق فکر و با کار کارشناسی با درایت به رفع معضل بپردازند. این روزها برخی عزیزان تصور می‌کنند مخالفت با تخریب قسمتی از کوه گلسرک در مجاورت کاروانسرای تاریخی شاه عباسی و در محدوده تونل‌های تاریخی گلسرک، مخالفت با توسعه، تعریض اتوبان و حل مشکل ترافیک است؛ اما واقعیت این است که موضوع دقیقاً برعکسِ این نگاه است. هیچ‌کس منکر مشکلات این مسیر و ترافیک سنگینی که سال‌ها مردم منطقه را آزار داده ، نیست.

ما مردم روستای سرسبز و زیبای گلسرک هم مثل همه افرادی که در این مسیر تردد می کنند ، هر روز این مسیر را زندگی می‌کنیم و دغدغه امنیت و رفاه را داریم؛ اما سؤال اینجاست که آیا برای حل هر مشکل باید بخشی از هویت و تاریخ خودمان را نابود کنیم؟ “تونل‌های دستکند گلسرک” که امروز با “شماره ۳۳۴۷۸” در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده‌اند، فقط چند دیوار خاکی یا یک فضای قدیمی نیستند! این‌ها بخشی از هویت و حافظه این سرزمین‌ تاریخی و کهن هستند؛ یادگاری از گذشته که نسل‌های قبل برای ما باقی گذاشته‌اند تا بدانیم این منطقه فقط یک جاده عبوری نبوده و نیست، بلکه ریشه، تاریخ و هویت دارد.اگر امروز به بهانه عجله، فشار ترافیک یا اجرای سریع پروژه، اجازه دهیم این آثار از بین بروند، متاسفانه فردا چیزی برای تعریف و یادآوری هویت این منطقه برای فرزندان‌مان باقی نمی‌ماند.

توسعه‌ای که برای ساختنش، گذشته و داشته‌های خودمان را تخریب کنیم، توسعه ماندگاری نیست! البته با تمام این اوصاف نمی گویم روستا به دلایل فوق توسعه پیدا نکند ، جاده اصلاح نشود و ترافیک از سر مردم و مسافران و رهگذران رفع نگردد.

حرف ما فقط این است که توسعه باید با تدبیر، مطالعه و احترام به هویت و میراث تاریخی محل انجام شود؛ نه با بیل و بولدوزری که هر مانعی را بدون بررسی از سر راه بردارد؟! آیا سال‌ها بعد و با افزایش جمعیت و خودروها وقتی این جاده دوباره پاسخگوی حجم تردد نباشد، آیا باز هم باید کوه دیگری را تخریب کنیم؟ باز هم باید بخشی دیگری از طبیعت و تاریخ منطقه را از بین ببریم؟ بالاخره یک‌جا باید تصمیم درست بگیریم که توسعه، فقط عریض‌تر کردن جاده نیست؛ توسعه یعنی حفظ تعادل بین نیاز امروز و حق آیندگان!

امروز اگر جلوی تخریب کوه گرفته شده از سر لجبازی یا مخالفت با عمران و آبادی نبوده و نیست؛ بلکه دقیقا از سر دلسوزی برای جایی بود که به همه ما تعلق دارد. این میراث نه مال یک شخص است و نه متعلق به یک دوره؛ بلکه امانتی است در دست ما برای نسلی که بعد از ما خواهد آمد. امیدواریم بتوانیم در کنار هم، هم برای رفاه مردم و هم برای حفظ هویت و ارزش‌های تاریخی سرزمین‌مان مفید واقع شویم.